Kracht. Poedersneeuw. Bergtoppen. Off-piste met freerider Tao Kreibich

Woorden schieten tekort om Tao Kreibich en zijn grenzeloze moed buiten de skipistes te beschrijven. Misschien pakt de sympathieke freerider daarom regelmatig de camera wanneer hij op de meest afgelegen plekken de bergen onveilig maakt met zijn ski's. In dit portretverhaal vertelt Tao ons over berekende risico’s buiten de piste, zijn redenen om de wedstrijdsport achter zich te laten en welke kinderdroom hij in vervulling laat gaan.

Tussen de bergwerelden

Plotseling gaat alles toch heel snel: Tao heeft al eerder tijd voor een interview en belt via video vanuit de gate op de luchthaven in Georgië. Zijn krullen steken onder zijn muts uit, op de achtergrond checken de eerste passagiers al in. Hij komt net terug van de Freeride World Tour: “De omstandigheden in Georgië waren niet zo eenvoudig, springen was moeilijk en lawines waren ook een punt van zorg”. Vroeger deed Tao ook mee aan de wedstrijd, tegenwoordig maakt hij de piste veilig voor de wedstrijd en controleert hij voor de start de omstandigheden op de berg. Is er een verhoogd lawinegevaar? Zijn de sprongen over rotsen haalbaar? Hij brengt de organisatoren via de radio op de hoogte.

Vriendschap staat boven alles

Tao begon als wedstrijdskiër bij skischolen en op kostscholen, maar op zijn zestiende vond hij het sterke competitieve aspect niet leuk meer. “Toen ontdekte ik de Freeride World Tour en volgde die, en dat vond ik cool. Bij mij in de Arlberg zat ik op een gegeven moment met een skister in de lift en raakte ik met haar in gesprek over die evenementen en het freeriden. Dat inspireerde me enorm en kort daarna deed ik mee aan de Junior Competition, die tegelijkertijd met de World Tour plaatsvond. Dat vond ik meteen geweldig. De sfeer is heel anders, de jongeren zijn allemaal heel vriendelijk tegen elkaar, na de wedstrijd zijn we samen verder gaan skiën. Het tegenovergestelde van skiraces, daar waren nauwelijks vriendschappen, de competitie liet dat helemaal niet toe; zelfs met mijn huisgenoten van het internaat, die ik al jaren kende, en mijn trainingspartners waren we nog steeds meer concurrenten.”

Een berekend risico – dat is freeriden

Bij freeriden buiten de geprepareerde pistes ga je op een uitgezet parcours met het snowboard of de ski’s bergafwaarts, met een hellingsgraad van 40 tot 50 graden. Daarbij komt het vooral aan op de lijnvoering en het vloeiende bewegingsritme, maar ook op de moeilijkheidsgraad van de metershoge sprongen over uitstekende rotsen. Het meenemen van veiligheidsuitrusting is daarbij verplicht en de hellingen worden vooraf door lawine-experts vrijgegeven. “Bij het freeriden heeft de community onder de rijders me vanaf het begin gefascineerd – iedereen is superaardig. Het motto is: ik tegen de berg in plaats van ik tegen de anderen. Iedereen is blij als iemand een coole afdaling heeft gemaakt; dat heeft me gegrepen en dat is vandaag de dag nog steeds zo.”

Toch is er natuurlijk altijd een restrisico. Op een dronevideo zie je geen steen die 5 cm onder de sneeuw verborgen ligt. Tao heeft in de loop der jaren een oog hiervoor ontwikkeld om dat beter in te schatten. Aanwijzingen zijn voor hem bomen of rotsen met een bijzondere vorm, zogenaamde ‘Exit Safe Spots’ – dat zijn punten waar hij in geval van een lawine kan blijven staan. Het spectaculairste zijn dan de sprongen.

Nieuwe wegen

De sport krijgt steeds meer media-aandacht. In 2026 vindt voor het eerst een wereldkampioenschap freeriden plaats, en de komende jaren zullen de rijders voor het eerst aan de start verschijnen bij de Olympische Winterspelen. “Ik ben er niet zo’n fan van dat het een Olympische sport moet worden. De sport ontwikkelt zich vanzelf. De rijders worden vanzelf al steeds jonger en laten nog waanzinnigere sprongen zien. De Worldtour krijgt meer media-aandacht. Ik heb bij dit alles het gevoel dat er bij de marketing weinig bij de atleten zelf terechtkomt.” Er tekent zich een spagaat af tussen het behouden van de oorspronkelijke gedachte achter de sport en het toestaan van een organische groei.

Na twee jaar als renner in de World Tour slaat ook Tao nu een nieuwe weg in.

Geen sporen in de sneeuw

Tao kan zijn creativiteit buiten de World Tour nog beter tot uiting brengen in de vorm van eigen video’s op zijn YouTube-kanaal “Life of Tao” , die hij samen met cameraman Gabriel in de besneeuwde bergen opneemt. De Oostenrijker heeft daarbij geen vaste planning. „Dat gebeurt spontaan, want elke winter is anders. Het enige wat telt, is dat er sneeuw ligt en of ik ter plaatse al iemand ken of contact kan leggen met de lokale bevolking. Dan pakken we de camera in en vliegen we erheen. De rest regel ik met weer- en kaartapps om de omgeving te verkennen. We hebben ook altijd een drone bij ons om ons ter plaatse op de berg te oriënteren. Ik heb geleerd om spontaan te blijven, dat werkt het beste.” Vaak beginnen ze op toerski’s, zo ver de berg op totdat ze niet meer verder kunnen. “Daar waar geen sporen in de sneeuw te zien zijn en nog niemand heeft geskied: dat vind ik spannend. In moeilijk toegankelijk terrein brengt de helikopter hen anders naar de top.

Het lastige hieraan: de sprongen moeten in één keer goed zitten en van hoge kwaliteit zijn. Of het nu een backflip of een threesixty is, er blijft niet veel tijd over om de sprong te filmen. “Het is best grappig, vroeger ging het bij wedstrijden erom sprongen meerdere keren te oefenen en jezelf vervolgens te verbeteren. Steeds meer snelheid opbouwen en nog vlakker landen. Nu is dat veranderd. Ik ski minder en de afdalingen moeten kwalitatief beter zijn. In zekere zin is het mijn routine, maar soms moet ik ook weer sprongen en trucs oefenen (lacht). Ik ben een ontdekkingsreiziger; ik wil nieuwe bergen beklimmen waar nog niemand boven is geweest en waarvan niemand dacht dat je daar überhaupt kunt skiën. Dat spreekt me erg aan.”

Skiën zonder grenzen

Voor Tao is geen weg te ver om iets nieuws te ontdekken. Japan, Patagonië, Libanon, Chili – overal streeft Tao naar nieuwe avonturen en belevenissen boven de wolken. “Afgelopen november waren we in Kazachstan, nu al vier keer in Georgië. In landen als Oezbekistan, Pakistan, maar ook in China zijn er zoveel bergen waar nog niemand heeft geskied. Dat zijn de plekken die ik het spannendst vind: waar niemand weet dat je daar kunt skiën en waar geen klassieke skigebieden zijn. Daar kun je supercoole dingen doen met de helikopter en skitochten maken om de top te bereiken.”

Voor- en nabereiding voor metershoge sprongen

Tao gebruikt de zomer om zich fysiek optimaal voor te bereiden op het winterseizoen. Toen hij aan de Worldtour begon, trainde hij in het Olympisch Centrum in Tirol.

“Maar inmiddels voel ik me daar niet meer zo thuis, nu de atleten daar keihard trainen voor de Olympische Spelen (lacht). Ik ben meer een buitenmens en probeer in de zomer veel te wandelen en met de fiets de bergen op te rijden. Omdat ik vaak skitochten maak, is mijn uithoudingsvermogen belangrijk; daar ligt de focus tijdens de training. Af en toe moet er ook een krachttraining bij.”

De fysieke belasting van een zware dag met veel sprongen voelt hij vaak de volgende dag. Bij de sprongen vangen nek en benen in extreme situaties bij de landing een veelvoud van het lichaamsgewicht op. “BLACKROLL is hier als herstelpartner ontzettend belangrijk voor mij. ’s Avonds doet alles me pijn en moet ik tijdens mijn après-ski-routine eerst mijn spieren bewerken. Eerst rol ik met mijn rug en benen over de FASCIAROL om de spieren los te maken. Daarvoor gebruik ik ook de FASCIA GUN. Daarna trek ik altijd de COMPRESSION BOOTS aan, zodat mijn benen weer fris worden. Mijn slaap is ook een belangrijke bron van herstel. Thuis en op reis mag het RECOVERY PILLOW nooit ontbreken.

Een droom komt uit

Er zijn plekken die het hart van freeriders sneller doen kloppen. Japan was erg indrukwekkend, aldus Tao, maar de droom van elke freerider is om ooit eens in Alaska te gaan skiën. “Sinds mijn zestiende wil ik daar absoluut heen. In gedachten ben ik nu al in Alaska, waar we de hele maand april gaan skiën en filmen. Ik heb al eerste contacten gelegd met de lokale skigidsen en de eerste foto’s ontvangen. Alaska is HET project en mijn seizoensfinale”, zegt hij met stralende ogen.