"Meer naar je lichaam luisteren en de signalen ook serieus nemen."

Als Tobias Günther vertelt, is het leuk om naar hem te luisteren. Als strategisch adviseur bij Jung von Matt SPORTS, een van de meest succesvolle sportmarketingbureaus van Duitsland, behoort het tot zijn dagelijkse taken om verhalen te ontwikkelen en te vertellen voor bedrijven, clubs, bonden en professionele sporters. Maar zodra hij zijn eigen verhaal begint te vertellen – hoe een ogenschijnlijk onschuldige sportblessure uitgroeide tot een ware odyssee van pijn – wordt het duidelijk dat het plezier al snel voorbij kan zijn.

Op het moment dat Tobias in de zijligging in de ontwaakzaal van de kliniek zijn ogen opent, merkt hij dat hij nog helemaal niet goed kan zien. Alles lijkt nog erg wazig. Toch speuren zijn ogen de kamer af op zoek naar een klok. Hij heeft het gevoel dat hij hier al heel lang ligt. Naar zijn gevoel veel te lang. Heeft zijn operatie misschien onverwacht langer geduurd? Waren er misschien complicaties?
De opererende chirurg had Tobias vóór de operatie erop voorbereid dat hij de gecompliceerde verwonding pas nauwkeurig kon beoordelen als hij deze tijdens de operatie voor zich zag, en dat hij dan op de situatie moest reageren. Een verwonding die op zijn leeftijd – Tobias is op dat moment 27 – zeer zelden voorkomt en in Duitsland alleen door absolute specialisten wordt geopereerd. Mocht een bepaald deel van het peesapparaat van de spier aangetast zijn, dan zou de operatie moeilijker kunnen worden en vooral langer kunnen duren.

Maar er is geen klok te zien en bovenal merkt Tobias dat bewegen ondenkbaar is, want een doffe, verdovende pijn trekt door zijn hele lichaam zodra hij probeert zich vanuit zijn zijligging in een andere houding te draaien. Ook had de chirurg hem vóór de operatie gewezen op het hoge risico, aangezien de heupzenuw direct onder zijn verwonding loopt. Mocht deze zenuw tijdens de ingreep worden aangetast, dan zou hij zijn linkerbeen nooit meer kunnen bewegen.

Precies een week geleden stond Tobias nog op het voetbalveld. Geen bijzonder belangrijke wedstrijd, maar toch wilde hij erbij zijn en zijn team van Jung von Matt in de Hamburgse reclameliga ondersteunen tegen het team van een ander bureau. Tobias voelde zich niet helemaal lekker toen de wedstrijd begon, want pas tien dagen eerder had hij nog een wielerwedstrijd gereden. Maar liefst 160 km in de amateurwedstrijd van de Cyclassics in Hamburg. Tobias had de hele afstand ambitieus afgelegd, hoewel hij door een nog niet helemaal uitgeslagen verkoudheid nog lang niet weer helemaal fit was. De hersteltijd sinds de race was eigenlijk veel te kort, dat voelde hij nog duidelijk toen het startsignaal voor de voetbalwedstrijd klonk.

„Met de kennis die ik nu heb, zou ik toen veel beter naar de signalen van mijn lichaam hebben geluisterd. De voetbalwedstrijd kwam na de intensieve wielerwedstrijd veel te vroeg, dat kon niet goed aflopen.“

Tobias zou gelijk krijgen, want in de tweede helft van de wedstrijd gebeurde het: bij een lange uitstap schoot er een soort elektrische schok door zijn linkerbeen en hoorde hij een doffe knal. Hij merkte meteen dat er iets niet klopte en dat dit meer zou zijn dan een verrekking of een spierscheur. Met hevige pijn strompelde Tobias van het veld en zocht eerst de rust van de kleedkamer op.
„Op dat moment had ik een ambulance moeten bellen. Dat maakte mijn lichaam me heel duidelijk. Helaas besloot mijn hoofd iets anders. Waarschijnlijk omdat ik voor mezelf niet wilde toegeven dat ik nu op de grond lag. Dat was een grote fout.“
In de dagen daarna zocht hij op eigen initiatief orthopeden en sportartsen op, in de hoop op een MRI-afspraak en een nauwkeurige diagnose.

„De pijn in mijn linkerbeen was ondraaglijk. Ik kon nauwelijks lopen en de vele ibuprofen-tabletten hielpen nauwelijks.“

Tobias belde dagenlang heel Hamburg af om een afspraak voor een MRI te krijgen en alleen door geluk vond hij een radiologiepraktijk die hem nog één enkele afspraak kon aanbieden. De blik van de orthopeed, die daarna de beelden van zijn blessure bekeek, beviel Tobias helemaal niet, maar bevestigde wel zijn gevoel dat dit een langdurig en pijnlijk verhaal zou worden. „Er zijn niet veel artsen die zoiets opereren“, zei de orthopeed, „en bovenal mogen we geen tijd verliezen. Een groot deel van uw achterste dijspieren is beschadigd. U heeft een volledige scheur in de biceps femoris. Dat moet onmiddellijk worden verholpen, anders zijn de spieren verloren. Maar u heeft geluk in het ongeluk, want ik ken een van die specialisten hier in Hamburg.“

Tobias is deze specialist vandaag de dag nog steeds erg dankbaar, want hij kon hem nog diezelfde week opereren en de beschadigde spier weer aan elkaar hechten, zonder de genoemde ischiaszenuw in gevaar te brengen. „Het was een delicate operatie. Ik had mijn been bijna kunnen verliezen, maar gelukkig kon ik direct na de operatie in de ontwaakruimte mijn tenen een beetje bewegen. Dat was een enorme opluchting.“
En toch was de operatie slechts het begin van een zeer lange herstelperiode die Tobias nu te wachten stond. „De eerste dagen was aan bewegen niet te denken. De pijn was gewoon te hevig. Mijn kamergenoot heb ik pas op de tweede dag voor het eerst gezien, toen ik me een beetje kon omdraaien. Het duurde erg lang voordat ik mijn eerste stapjes op krukken kon zetten en dat überhaupt mocht.“

Na ongeveer vier weken in bed, nog eens zes weken op krukken en slechts heel voorzichtige bewegingsoefeningen terwijl ik lag, begon de revalidatie met de fysiotherapeute.

„In het begin moest ik eerst weer leren lopen. Alle spierkracht was verdwenen. Het was een herstelproces van heel kleine stapjes. Vaak waren het twee stapjes vooruit en dan weer een stapje terug. Ik moest heel veel geduld hebben.“

Naarmate de spieren tijdens de fysiotherapie voorzichtig weer werden aangesproken, ontstond ook de behoefte om de belaste spieren en fascia’s te verzorgen en ontstane verklevingen weer los te maken. „Ik had al vóór mijn blessure BLACKROLL®-tools thuis en was bedreven in het uitrollen. We hebben een aantal tools in mijn herstelproces opgenomen en in de loop van de tijd zijn er nog enkele bijgekomen. Die hebben me enorm geholpen op mijn lange weg terug.”

Wie Tobias vandaag vraagt wat hij van zijn blessure heeft geleerd en wat hij anderen zou kunnen adviseren, krijgt een duidelijk antwoord: „Meer naar je eigen lichaam luisteren en de signalen ook serieus nemen. Ik wist dat de hersteltijd na de wielerwedstrijd te kort was, maar ben toch naar de voetbalwedstrijd gegaan.“ Voldoende herstel na het sporten is voor Tobias vandaag de dag een centraal thema, want hij voegt er nog aan toe: „Kwetsbaarheid is een thema – vooral ook voor ons jongens, die het vaak nog steeds moeilijk vinden om te accepteren dat we even op de grond liggen en op dat moment niet zo prestatiegericht zijn. Dat alles goed zou komen, was bij mijn blessure niet gegarandeerd. Ook al ben ik vandaag dankbaar en blij dat ik überhaupt weer sport in mijn dagelijks leven heb, was het een behoorlijk pijnlijke les. Sommige van mijn favoriete sporten kan ik helaas niet meer beoefenen – voetbal, maar ook dingen als skiën of squash. Sinds de blessure is mijn focus daarom verschoven naar fietsen en joggen. De pijn en alle gevolgen had ik mezelf kunnen besparen als ik beter naar mijn lichaam had geluisterd.“